Κάθε λαμπτήρας χρειάζεται έναν τρόπο στήριξης ώστε να μπορεί να συνδέεται σταθερά με το φωτιστικό στο οποίο βρίσκεται και ταυτόχρονα να λαμβάνει την απαραίτητη ενέργεια για τη λειτουργία του. Αυτό γίνεται μέσω της βάσης (ή κάλυκα).
Η πρώτη και πιο συνηθισμένη βάση είναι οι λεγόμενες «βιδωτές». Είναι αυτή που ανέπτυξε ο Εντισον, εφευρέτης της εμπορικής λάμπας πυρακτώσεως, μέσω της εταιρείας του General Electric και της οποίας την πατέντα κατείχε για πολλά χρόνια. Η βάση αυτή χαρακτηρίζεται από το αρχικό Ε (Edison) και τη διάμετρό της σε χιλιοστά. Πιο διαδεδομένες οι Ε14 (μικρές βιδωτές) και Ε27 (κανονικές βιδωτές).
Άλλος συνηθισμένος τύπος βάσης είναι η λεγόμενη «μπαγιονέτ» (bayonet). Πήρε το όνομά της από τον τρόπο που προσαρμόζονταν οι ξιφολόγχες (bayonets) στα όπλα. Χαρακτηρίζεται από το γράμμα B ή BC και τη διάμετρό της σε χιλιοστά. Πιο διαδεδομένες οι Β15 (μικρή) και Β22 (κανονική). Στις μπαγιονέτ εντάσσονται και οι δίπινες βάσεις GU10 / GZ10, όπου τα δύο «ποδαράκια» χρησιμεύουν και για να «κλειδώσουν» τη λάμπα στη θέση της.
Η άλλη μεγάλη κατηγορία βάσεων είναι οι δίπινες, και η επέκταση τους σε τετράπινες. Ας μας επιτραπεί η χρήση του όρου, που προέρχεται από την παραφθορά του αγγλικού bi-pin, όπου pin σημαίνει καρφί. Αυτές χαρακτηρίζονται από το γράμμα G και την απόσταση σε χιλιοστά ανάμεσα στα δύο καρφιά. Χαρακτηριστικές βάσεις είναι οι GU10 (συνήθως σε λάμπες αλογόνου 220V MR16), GU5.3 (συνήθως σε λάμπες αλογόνου 12V MR16) , GU4 (συνήθως σε λάμπες αλογόνου 12V MR11), G4, GY6.35, G5 (σε λαμπτήρες φθορισμού Τ4 και Τ5), G8, G9, G13 (σε λαμπτήρες φθορισμού Τ8 και Τ12), G23, G24, GX24, (σε λαμπτήρες φθορισμού τύπου PL), κλπ.
Παρακάτω υπάρχει σχεδιάγραμμα με ενδεικτικά είδη βάσεων.